گفت: شما در صحبت‌هات اشاره کردی که بدهکار اگر قدرت پرداخت بدهی را نداشته باشد، باید به او مهلت داد. 
گفتم: این حرف من نبود، مضمونی بود از آیه‌ ۲۸۰ سوره بقره. غم صورتش را فرا گرفت و ادامه داد: وای بر من! گفتم: چرا؟ 
گفت: به کسی که قرض داده بودم، موقع سررسید، از من مهلت خواست و با اینکه می‌دانستم دستش تنگ است، امّا مهلت ندادم. 
گفتم: درست است که طلبکار نمی‌تواند از بدهکاری که دستش تنگ است، مطالبه دین بکند، اما بدهکار هم باید متوجه باشد در صورتی که قدرت بر ادای دین داشته باشد و سستی کند کار حرامی مرتکب شده است. 
 امام خامنه‌ای: رساله‌ آموزشی، ج۲، ص۳۴۲.